Πολιτικός Πολιτισμός : David Bowie

Λαέ, θυμήσου, το χώμα που πατάς, λευτέρωσε ο Bowie και οι Spiders from Mars!

Σε αυτή την έκδοση του Πολιτικού Πολιτισμού θα καταπιαστούμε με το ζήτημα ενός μεγάλου κομμουνιστή και στρατευμένου καλλιτέχνη, ενός τεράστιου επαναστάτη της rock μουσικής, τα τραγούδια του οποίου έχουν τραγουδηθεί με δάκρυα στα μάτια από κάθε σύντροφο και συντρόφισσα του ποσαδικού χώρου...Μιλάμε φυσικά γα τον σ. David Bowie.

Γεννήθηκε τον Γενάρη του 1947 (1+1+9+4+7=22=2+2= 4) στο Λονδίνο, μια πόλη που στους ελάχιστα μυημένους είναι πολιτικά γνωστή μόνο για τον Tony Cliff και το νεοτροτσκιστικό του εκτρωματικό μόρφωμα, το Socialist Workers' Party, ένα κόμμα που υπήρξε απαρχή μεγάλων κακών και για τη χώρα μας (βλ. ΣΕΚ/ΔΕΑ/Γιώργος Σαπουνάς), μα ευτυχώς ο σ. Bowie δεν ακολούθησε το αναθεωρητικό μονοπάτι και παρέμεινε πιστός στις ορθόδοξες αρχές του τροτσκιστικού/ποσαδικού τεταρτοδιεθνισμού.

Τα πρώτα του βήματα στη μουσική σκηνή δεν μπορούσαν επ'ουδενί να μας προϊδεάσουν για τον ρόλο που μετέπειτα θα διαδραμάτιζε ως μουσικός κήρυκας της διαγαλαξιακής επανάστασης. Υπήρχαν βέβαια ψήγματα της ποσαδικής κοσμοθεωρίας στις πρώτες του κυκλοφορίες (αποτέλεσμα  προφανώς της όλο και πιο εντατικής εντρύφησης του σε έργα των κλασικών), όπως το Space Oddity (ο πρώτος σπόρος προβληματισμού), το Life on Mars? και το The Man Who Sold the World (προφανώς γραμμένο για τον Ιωσήφ Στάλιν). Το παράδειγμα αυτό αποδεικνύει περίτρανα πόσο σαθρή είναι η θέση της γιαγιάς Στάλιν-Αλέκας Παπαρήγα, ότι οι άνθρωποι γεννιούνται επαναστάτες.

Φτάνουμε στο σημαδιακό έτος 1972, όπου ο Bowie είναι πλέον έτοιμος να εφαρμόσει στην πράξη τα χρόνια διεξοδικής μελέτης του. Υιοθετεί ένα ψευδώνυμο, όπως και άλλοι πολλοί μεγάλοι επαναστάτες στην ιστορία, το ψευδώνυμο "Ziggy Stardust" και γράφει κάπως έτσι το όνομα του με χρυσά γράμματα στο επαναστατικό πάνθεο. Εξαπολύει στους ανυποψίαστους μουσικόφιλους έναν προλετκάλτ ογκόλιθο, με τίτλο The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars, δίχως υπερβολή το μουσικό αντίστοιχο του Kομμουνιστικού Mανιφέστου.

Το concept του δίσκου αυτού ήταν τόσο απλό, μα συνάμα τόσο διαχρονικό. Σε μια ανθρωπότητα της οποίας οι ελπίδες έχουν τσακιστεί κάτω από το ασήκωτο βάρος του καπιταλισμού και του πλανητισμού και έχει οδηγηθεί στην απραξία και την απελπισία, ο Ziggy σαν ένας πρόωρος Φώτης Κουβέλης, αντιτάσσει το διαγαλαξιακό κομμουνιστικό όραμα μέσα από τα μηνύματα των Starmen (συμβολίζοντας τους εξωγήινους συντρόφους), τονίζοντας την διαχρονική αναγκαιότητα/επικαιρότητα της ταξικής πάλης και την ανάγκη της ανύψωσης του αγώνα για διάσωση ενός πλανήτη που αξίζει να σωθεί, σε ένα ανώτερο, διαγαλαξιακό επίπεδο.

Δυστυχώς, τα ιδεώδη του Bowie δεν έγιναν ποτέ αποδεκτά στη χώρα που γέννησε τον νεοφιλελευθερισμό και υπό καθεστώς συνεχών διώξεων, αναγκάστηκε στην συνέχεια της καριέρας του να κρατήσει χαμηλότερο προφίλ, δίνοντας μας παρ'ολα αυτά λίγα ακόμα κομμάτια-ύμνους, όπως φυσικά το Rebel Rebel, γραμμένο από έναν άνθρωπο πραγματικά διπλά επαναστάτη! Στη συνέχεια με πιο πειραματικές διαθέσεις στην τριλογία των άλμπουμ "Berlin", σε πιο χαρούμενες-χορευτικές φόρμες (ειδική μνεία στο Loving the Alien) στη δεκαετία του '90, λόγω της κατάρρευσης του "υπαρκτού σοσιαλισμού" και τέλος, ως κλασικός τροτσκιστής, στην αντιομοφοβική-αντισεξιστική του συνεργασία με τον Mick Jagger των Rolling Stones, στο κομμάτι "Dancing in the Streets". Η προοδευτικότητα του ξεχείλιζε εν ολίγοις από κάθε πτυχή της μουσικής του προσωπικότητας.

Φέτος, ο σ. David Bowie μετά τη μακροχρόνια απουσία του από τη μουσική σκηνή, κυκλοφόρησε το νέο του άλμπουμ με τίτλο The Next Day, η κυκλοφορία του οποίου συμπίπτει με τον αδυσώπητο αγώνα της ΔΗΜΑΡ με τη συμμετοχή της στην τρικομματική κυβέρνηση. Πιστεύουμε βαθύτατα, όπως έχουμε τονίσει και στο παρελθόν, στις ιδεαλιστικές συγκυρίες και για αυτό χαιρετίζουμε ολόψυχα τον μεγάλο αυτό διαστημικό αντάρτη για τη στήριξη του στον αγώνα μας και σας αφήνουμε με τον αξεπέραστο του ύμνο, το Starman:

Live long and prosper, comrade Bowie!

Τμήμα Πολιτισμού της νπ-ΔΗΑΡΙ.

Πολιτικός Πολιτισμός: To Gucci φόρεμα.

Φαινομενικά άλλο ένα αναλώσιμο χιτάκι του Φοίβου, μα τα φαινόμενα απατούν, σύντροφοι! Η μαρξιστική ανάλυση είναι διάχυτη σε κάθε στίχο αυτού του ταξικά στρατευμένου τραγουδιού. Ο σ. Μαζώ(γάλλος τροτσκιστής)προσπαθεί να προειδοποιήσει κάθε διαγαλαξιακό προλετάριο για τον κίνδυνο του ρεβιζιονισμού και της καπιταλιστικής παλινόρθωσης κατά τη διάρκεια της πανγαλαξιακής επανάστασης. Ο Μαζώ, γνήσιο λαϊκό παιδί των δυτικών προαστίων, αιχμαλωτίζεται από την "ομορφιά" της αστικής τάξης, που με περίσσεια χάρη κουνάει τα οπίσθια της, φορώντας ένα Gucci φόρεμα.

Πόλλοι σύντροφοι μας ακολούθησαν αυτό το δρόμο...το δρόμο του συμβιβασμού και του καλού σεξ. Μα να είστε σίγουροι ότι η νπ-ΔΗΑΡΙ ποτέ δε θα σας εγκαταλείψει!

Οι προλετάριοι Gucci δε φορούν, με τα UFO τους στον ουράνο εφορμούν!

Πολιτικός Πολιτισμός : Star Wars (The Original Trilogy) [part 1]

Σύντροφοι και συντρόφισσες,

καλωσήρθατε σε άλλη μια εκδοχή του Πολιτικού Πολιτισμού. Η στήλη σήμερα θα καταπιαστεί με ένα από τα μεγαλύτερα κινηματογραφικά έπη, μια σειρά ταινιών με βαθύτατο πολιτικό περιεχόμενο και κυρίαρχο στοιχείο την αντιιμπεριαλιστική τους κατεύθυνση. Μιλάμε φυσικά για την αρχική τριλογία του Star Wars. (Αποδεχτείτε το, ρεβιζιονιστές, σε κανέναν δεν αρέσουν οι καινούργιες ταινίες.)

Ξεκινάμε την ανάλυση μας με το πρώτο επεισόδιο της τριλογίας, με τίτλο "The New Hope". Αμέσως γίνεται ο παραλληλισμός της νέας ελπίδας με την Δημοκρατική Αριστερά του διαγαλαξιακού ηγέτη μας, Φώτη Κουβέλη. Από τα opening credits ακόμα η ταινία δίνει έντονο πολιτικό στίγμα, ξεκινώντας με τις λέξεις "Σε έναν γαλαξία πολύ,πολύ μακριά...". Προφανώς όσοι κατέχουμε το κοφτερό ιδεολογικό όπλο της διαλεκτικής, παρακολουθώντας την ταινία καταλαβαίνουμε αυτόματα οτι ο "γαλαξίας πολύ,πολύ μακριά¨ δεν αναφέρεται φυσικά στην κυριολεκτική απόσταση του από τον γαλαξία μας, αλλά στην ιδεολογική απόσταση. Γιατί μπορεί ο γαλαξίας του Star Wars να κυριαρχείται από την ιμπεριαλιστική Αυτοκρατορία και τον ηγέτη της, Darth Sidious (στο ρόλο ο Ρούντι Ρινάλντι), αλλά σε αντίθεση με το δικό μας, ο πλανητισμός έχει εκλείψει και άνθρωποι και εξωγήινοι συνυπάρχουν αρμονικά, τα διαπλανητικά ταξίδια θεωρούνται δεδομένα (συνεπώς και το διαπλανητικό εμπόριο αποτελεί πραγματικότητα) και το σημαντικότερο από όλα, οι προλετάριοι όλου του γαλαξία έχουν συμμαχήσει ενάντια στην Αυτοκρατορία υπό το σχήμα των Επαναστατών (φανταστικό σχήμα αντίστοιχο της νπ-ΔΗΑΡΙ). Γνωρίζουμε τον ήρωα μας, Luke Skywalker (σε μετάφραση: Λουκάς Αιθεροβάμων, όπως μας αποκαλούν δηλαδή οι αντιδραστικοί αστοί!), ένα ορφανό παιδί της εργατικής τάξης, που κατοικεί με τους θείους του. Η πραγματικότητα του μέλλει να αλλάξει όταν λαμβάνει ,μέσω των ρομπότ της, τομήνυμα από την πριγκίπισσα Leia, που έχει πέσει θύμα απαγωγής του Darth Vader, σταλινικού δολοφόνου και πιστού υπηρέτη του Sidious. Η πριγκίπισσα αναζητά τη βοήθεια του συντρόφου Obi-Wan Kenobi, ο οποίος έχει απομονωθεί στην έρημο μετά τον θάνατο των υπόλοιπων συντρόφων ιπποτών Jedi στα χέρια των σταλινικών της Αυτοκρατορίας.  Ο Luke, μετά την άδικη δολοφονία και των θείων του στα χέρια της Αυτοκρατορίας(δε σταματάνε τελικά πουθενά αυτοί οι σταλινικοί!), συμμαχεί με τον Kenobi και τον τυχοδιώκτη πιλότο Han Solo(στο ρόλο ο Αλέξης Τσίπρας) ενάντια στην αδίστακτη αυτοκρατορία. O δρόμος τους σύντομα θα τους οδηγήσει στο Αστέρι του Θανάτου, τη στρατιωτική βάση της αυτοκρατορίας στην οποία κρατείται η Leia και θα καταφέρουν να τη διασώσουν, χάνοντας όμως το σ.Kenobi, ο οποίος πεθαίνει στη μάχη ενάντια στον Darth Vader, μια θυσία-ορόσημο στην ιστορία της κινηματογραφικής ταξικής πάλης. Με την πριγκίπισσα να συμμετέχει πια στο αντιιμπεριαλιστικό τους μόρφωμα, συναντιούνται με τα τίμια παιδιά των Επαναστατών και σχεδιάζουν το μεγάλο χτύπημα ενάντια στο άστρο του θανάτου. Η εργατική τάξη εφορμά με τα διαστημόπλοια της (θα έρθει και η δικιά μας σειρά κάποια μέρα) στο άνδρο των σταλινικών που σκορπά την καταστροφή σε ολόκληρους πλανήτες (πολλοί οι παραλληλισμοί με την πραγματικότητα όπως παρατηρείτε) και παρά τις παράπλευρες απώλειες, ο Luke Skywalker καταφέρνει με την ιδεολογική καθοδήγηση του πνεύματος του σ.Kenobi να το ανατινάξει με μια ακριβέστατη βολή laser. H νίκη στη μάχη αυτή τους φέρνει ένα βήμα πιο κοντά στην ολοκληρωτική ανατροπή της αυτοκρατορίας, παρ'όλο που ο Darth Vader καταφέρνει να αποδράσει από την έκρηξη (κακό σκυλι ψόφο δεν έχει). Τη συνέχεια του ανελέητου ταξικού αγώνα θα την παρακολουθήσουμε στις επόμενες στήλες μας/ στις επόμενες ταινίες...

Πολιτικός Πολιτισμός : Mars Attacks!

Στη νπ-ΔΗΑΡΙ πιστεύουμε ότι η κατανόηση της μαρξιστικής θεωρίας δεν αρκεί ώστε να φτάσει ο άνθρωπος το πρότυπο του απόλυτου προλετάριου, του εξωγήινου. Αναπόσπαστο στοιχείο της ταυτότητας ενός προοδευτικού αριστερού ανθρώπου πρέπει να είναι φυσικά και η αγάπη του για την κουλτούρα και την τέχνη. Η στήλη Πολιτικός Πολιτισμός έχει ως στόχο να παρουσιάσει ταινίες που έχουν καταπιαστεί (έστω και λανθασμένα) με το ζήτημα της ταξικής πάλης.

Το Mars Attacks! παρουσιάζει την εισβολή των αρειανών στην ιμπεριαλιστική αυτοκρατορία των ΗΠΑ. Παρ'όλα αυτά, ενώ θα περίμενε κανείς ότι η εισβολή αυτή αποτελέι μέρος της πανγαλαξιακής επανάστασης, σύντομα ο ντεμέκ γκόθικ σκηνοθέτης Tim Burton μας παρουσιάζει τους εξωγήινους ως αιμοδιψή πλάσματα που δε διστάζουν να σκοτώσουν όχι μόνο τους αντιδραστικούς ιμπεριαλιστές, αλλά και τους γήινους προλετάριους. Η αστική προπαγάνδα της ταινίας γίνεται λοιπόν άμεσα διακριτή. καθώς γίνεται μια εξόφθαλμη προσπάθεια να ταυτιστούν οι σύντροφοι αρειανοί με τους Σταλινομαοϊκούς δολοφόνους του ΚΚΕ/ΣΥΡΙΖΑ. Ουσιαστικά πρόκειται για έναν αριστερό "εμφύλιο" μεταξύ γήινων και εξωγήινων προλετάριων (που ουδεμία επαφή με την πραγματικότητα έχει, όπως πολύ καλά γνωρίζουμε όλοι μας), με αποκορύφωμα την καταστροφή όλων των εξωγήινων δυνάμεων από ένα τραγούδι του Slim Whitman(!!!). Η αντιδραστικότητα των απόψεων του Burton δεν κοροϊδεύει κανέναν μας. Η έλευση των εξωγήινων δε μπορεί να αφήσει πίσω της μια κοινωνία ρημαγμένη και κατεστραμένη, παρά μια ιδανική σοσιαλιστική κοινωνία, όπου οι προλετάριοι όλου του γαλαξία θα μπορούν να συνυπάρχουν ειρηνικά.  Ένα σενάριο με προοπτικές που χαραμίζεται σε αισχρή αστική λασπολογία και κλισέ αμερικανίες, οδηγεί την ταινία στο να θεωρηθεί χαμένη ευκαιρία και παταγώδης αποτυχία. Αποφύγετε την σαν να ήταν ΚΟΕτζής.

1 UFO ΣΤΑ 5