Η νπ-ΔΗΑΡΙ μέσα στην κομματική χωροχρονική διάσταση

Ως γνήσιοι και συνεπείς ποσαδιστές, ως γνήσιοι και συνεπείς αριστεροί, ως γνήσιοι και συνεπείς δημοκράτες, ήρθε η ώρα να προσδιορίσουμε ποια είναι η θέση μας, ημών της νεολαίας ποσαδιστών της Δημοκρατικής Αριστεράς, μέσα στην κομματική διάσταση. Σε μια πρώτη προσπάθεια, αυτό θα το καταφέρουμε αναδεικνύοντας τις διαφωνίες μας αλλά και επισημαίνοντας την επιτυχία της γραμμής μας, όπου αυτή ήταν αντιληπτή από τις 5 μας αισθήσεις.

Ας αρχίσουμε από τα δύσκολα,: από τα χαρακτηριστικά στα οποία είμαστε αντίθετοι. Δρώντας με την ιστορικά δικαιωμένη εισοδιστική λογική, συμμετέχουμε από την ίδρυσή της στη νεολαία του κόμματος, στους Νέους της Δημοκρατικής Αριστεράς. Συμμετέχουμε όμως κριτικά, και παλεύουμε και μέσα στις γραμμές της για την προώθηση των ιδεών μας, της διαγαλαξιακής προλεταριακής επαναστασης.

Έτσι, ενώ οι θέσεις της για την εκπαίδευση (ανοιχτά σχολεία, ανοιχτές σχολές, ανοιχτά μυαλά) μας βρίσκουν σύμφωνους, δε μπορούμε να αγνοήσουμε την ελαφρότητα που διαπερνά τις τάξεις της, γύρω από θέματα όπως το οικολογικό. Όταν δημοσιεύεται στην σελίδα της νεολαίας άρθρο με τίτλο «Στροφή στα ποδήλατα», με θετικό σχολιασμό, όταν και στο ίδιο το κόμμα γίνεται λόγος για την οικολογική εγρήγορση που πιστεύει σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, τότε εννοείται πως διαφωνούμε. Γιατί πρέπει να είναι κανείς μαρξιστικά αγράμματος για να αγνοεί πως μόνο μέσα από τη συνέχιση της χρήσης του πετρελαίου και την μετέπειτα αλλαγή στη χρήση της πυρηνικής ενέργειας περνάει ο δρόμος για την επανασυμφιλίωση του ανθρώπου με ολόκληρο το σύμπαν, όχι μονάχα με τον πλανήτη μας. Και πώς είναι το υπόλοιπο σύμπαν;

Όπως μας το έχουν δείξει με τόσες «απαγωγές» οι εξωγήινοι σύντροφοι: παντού ακτινοβολίες και ραδιενέργειες, νέφη και μεταλλαγμένοι οργανισμοί αντιδιαμετρικά αντίθετοι των γήινων, αχανείς εκτάσεις ερήμου, μια γενικότερη ερημιά. Συνεπώς, αν θέλουμε όντως να επιδιώξουμε την οικολογία του γαλαξία, αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να πούμε «ναι» στα πυρηνικά, «ναι» στην τεχνολογική απολυταρχία,και να αφήσουμε τα στείρα «όχι». Εδώ είναι που φαίνονται ποιοι υπερασπίζονται την ριζοανανεωτική αριστερά, σύντροφοι της νεολαίας, κι όχι στις εκδηλώσεις και στις αφελείς συζητήσεις στα club.

Άλλο σημείο είναι το όνομα που επικράτησε ως ακρωνύμιο του κόμματός μας. Είμαστε από τους πρώτους που υιοθετήσαμε το «ΔΗΑΡΙ», και υπέρ αυτού εισηγηθήκαμε στο Ιδρυτικό Συνέδριο. Επιγραμματικά, οι λόγοι ήταν πως αποτελεί υποπολλαπλάσιο του 4, και φέρνει στο νου είτε ζάρια, υπονοώντας έμμεσα την καλή πολιτική ζαριά που ρίχνουμε, είτε κριάρι, δηλαδή ένα ορμητικό ζώο της επαναμεταρρύθμισης. Όμως, επικράτησε το «ΔΗΜΑΡ», το οποίο προφανώς παραπέμπει στο σαπισμένο πολιτικό σύστημα και στη λέξη τομάρι. Εμείς τα είπαμε, αυτοί δε μας άκουσαν. Θα τα βρούνε μπροστά τους.

Ας βάλουμε τώρα μια άνω τελεία στα σημεία διαφωνίας μας, για να μην κουράσουμε κιόλας. Ας περάσουμε στην επιβεβαίωση και επικράτηση της γραμμής μας, όπως διαφαίνεται τουλάχιστον από κάποια κείμενα και γεγονότα.

Βλέποντας το πρόσφατο άρθρο στο ίδιο blog της νεολαίας μας, με τίτλο «Ο Άκης, ο Χαριστέας και η Παπαρίζου», αναγνωρίζουμε το στυλ αναλύσεων που είχαμε πρώτοι εισάγει τότε, το 2010, με αναρτήσεις μας όπως «Από τον Άρη στη νπ-ΔΗΑΡΙ». Αλλά και σε παλιότερα κείμενα αν πάμε, θα δούμε το ίδιο. Και ειδικά στην Ιδρυτική Διακήρυξη του πολυαγαπημένου κόμματός μας, που ξεκινάει με την ίδια φράση που επιλέξαμε να ξεκινήσουμε κι εμείς στην έκκλησή μας για στήριξη της ΔΗΜΑΡ στις εκλογές που έρχονται: «Μια νέα ελπίδα γεννιέται». Σαφής η αναφορά στο επικού μεγέθους και βαραίνουσας σημασίας έργου, με τον πρώτο πολιτιστικό ογκόλιθο "A New Hope", απ' όπου προέρχεται και ένα τμήμα της προεκλογικής μας εκστρατείας. (περισσότερα για την υπόθεση του Darth Vader σε επερχόμενο άρθρο της ΚΕ)

Επίσης, στον τομέα του ιδεολογικού, και ιδιαίτερα όσον αφορά τα συνθήματα που φωνάζονται όταν κατεβαίνουμε σε πορείες, κυρίως στο σύμπλεγμα της Ανδρομέδας (το γιατί κατεβαίνουμε εκεί κι όχι στην Ελλάδα είναι θέμα που απαιτεί ξεχωριστή ανάλυση), είναι φανερή η ηγεμονία μας. Συνθήματα όπως «αυτοί με δακρυγόνα, εμείς με κοσμοσφαίρες, ήρθε η ώρα για τις δικές μας μέρες», «σε Άρη κι Ανδρομέδα, σε Μέση Γη κι Ασία, ο εχθρός είναι στα κάστρα και στα υπουργεία». Αλλά και σε γήινες πορείες έχουνε φωναχτεί διάφορα, με εξέχον το παλιάς κοπής -ένδειξη τιμής στο πολιτικό μας παρελθόν- σύνθημα «κόκκινος πλανήτης έρχεται στη γη, και φέρνει εξουσία εργατικη».

Η μεγαλύτερη ένδειξη επιβεβαίωσης και επικράτησής μας, όμως, ήταν η αναγνώριση των ιδιαίτερων στοιχείων μας ως διακριτά στοιχεία της ΔΗΜΑΡ, αυτή τη φορά από έναν εξωτερικό παρατηρητή. Μιλάμε για το άρθρο «Εξωγήινος στη ΔΗΜΑΡ» στην συντροφική αν και παλαιοκομμουνιστική εφημερίδα ΠΡΙΝ, το χειμώνα που μας πέρασε. Δε θα επεκταθούμε πολύ, αλλά θα σημειώσουμε ότι μας βάζει σε σκέψεις το γεγονός ότι το άρθρο αυτό δεν είναι πλέον διαθέσιμο στην ιστοσελίδα της εφημερίδας. Δυστυχώς αυτό μας έχει ξανασυμβεί στο παρελθόν, ως μέρος της πλανητικής αστικής προπαγάνδας για την απόκρυψη της επαφής και της ύπαρξης εξωγήινων. Δε θέλουμε, μολαταύτα, να υποθέσουμε ότι στις γραμμές των συντρόφων βρίσκονται πράκτορες των γνωστών μαυροφόρων (να θυμήσουμε μονάχα το σύνθημα που φωνάζαμε και τη δεκαετία του '50 έξω από την Area 51, «men in black, κουφάλες, έρχονται κρεμάλες!»).

Ας βάλουμε κι εδώ μια άνω τελεία, για να κλείσουμε τη σύντομη σχετικά ανάλυση και ανασκόπηση. Βλέπουμε ότι η τακτική μας έχει αποτέλεσμα. Βλέπουμε ότι υπάρχει κόσμος πλέον που μας ακούει και μας καταλαβαίνει, κι αυτό το καταλαβαίνουμε κι εμείς από τις συναντήσεις που έχουμε μαζί του στο δρόμο και στους διαπλανητικούς αγώνες. Κι αυτό είναι θετικό. Είναι η καλύτερη επιβεβαίωση της τακτικής και της στρατηγικής μας.

Θα είμαστε αισιόδοξοι. Χωρίς πολλά λόγια, θα κρατήσουμε στο νου και στην καρδιά μας τις επιτυχίες και τις νίκες μας, θα δουλέψουμε για να διορθώσουμε τα λάθη μας, και θα συνεχίσουμε άκοπα την καθημερινή δουλειά μέσα στα γραφεία, τις κομματικές οργανώσεις, τις εκδηλώσεις, τις τουαλέτες και όπου αλλού χωράμε με το υλικό μας σώμα, κοινωνώντας το όραμα για την πανγαλαξιακή κομμουνιστική απελευθέρωση! Αγώνας μέχρι τέλους, για το σοσιαλισμό της νέας χιλιετίας!

Η ΚΕ της νπ-ΔΗΑΡΙ.

Από τον Άρη στη νπ-ΔΗΑΡΙ.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Για άλλη μια φορά θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε με απλό τρόπο τα πολύπλοκα ιδεολογικά νοήματα που εκφράζει η νπ-ΔΗΑΡΙ. Σήμερα θα καταπιαστούμε με την σημασία του Άρη και τη σχέση του με τον κομμουνιστικό αγώνα μέσα στις χιλιετίες. Είμαστε σίγουροι ότι ήδη με τις προηγούμενες αναρτήσεις μας και τα μαχητικά συνθήματα μας έχουν προκληθεί πολλές απορίες και ενδιαφέρον για τη συνεχή μας αναφορά στον Άρη. Σε ποιον Άρη αναφερόμαστε, αλήθεια;

Υπάρχει ο μυστηριώδης πλανήτης που αποκαλούμε Άρη. Ο Άρης είναι ένας πλανήτης του ηλιακού μας συστήματος και είναι ο τέταρτος κοντινότερος πλανήτης στον Ήλιο. Λέγεται και «κόκκινος πλανήτης» εξαιτίας του χρώματος που παρουσιάζει και που οφείλεται στο τριοξείδιο του σιδήρου στην επιφάνειά του. Μέχρι εδώ είναι η επίσημη εκδοχή. Για όσους διαβάζουν πίσω από τα γράμματα θα είναι προφανής η σχέση του Άρη με τον κομμουνισμό. Είναι ο τέταρτος πλανήτης πιο κοντά στον Ήλιο. Υπό αποκρυφιστικό πρίσμα και έχοντας εξηγήσει την ουσία του «4», μπορούμε να πούμε ότι ο Ήλιος αντιπροσωπεύει τον ιδεατό στόχο, το απώτερο πεφωτισμένο μέλλον του κομμουνιστικού γαλαξία. Επίσης, είναι «κόκκινος πλανήτης», σαν το κόκκινο της επανάστασης και του έρωτα. Μα οι ομοιότητες δεν σταματούν εδώ.

Ο Άρης έχει δύο δορυφόρους, τον Φόβο και τον Δείμο. Ο Δείμος στη μυθολογία ήταν η προσωποποίηση του τρόμου. Αν και γιοι του ίδιου του θεού Άρη, δεν δίσταζαν να τον τρομάζουν κι αυτόν. Παρατηρούμε, λοιπόν, ότι ο «κόκκινος» Άρης περιτριγυρίζεται από φοβικά συναισθήματα και τρομοκρατία, όπως και το προλεταριάτο λόγω της υπεραστικής προπαγάνδας που το θέλει υπόδουλο και χαμένο στη λήθη του, να αγνοεί πως ο φόβος και ο τρόμος είναι δικά του παιδιά. Αν το συνειδητοποιούσε αυτό, τότε θα σήμαινε το τέλος της περιστοφής της αστικής κυριαρχίας, θα τα έστρεφε προς τους δυνάστες του για να νιώσουν την οργή του.

Κι εδώ έρχεται η ελληνική μυθολογία για να ενισχύσει περισσότερο αυτή την άποψη. Ο Άρης θεωρούνταν ο θεός του πολέμου, αιμοδιψής κι αιμοσταγής, άγριος. Μπορεί να φαίνεται ακραία η εικόνα του μα δεν είναι, γιατί έτσι πρέπει να είναι ένας αληθινός επαναστάτης, συνέχεια μάχιμος, συνέχεια προκλητικός απέναντι στο συμπαντικό σύστημα που του κλέβει τον τεταρτοδιαστατικό χρόνο του και τον καρπό της εργασίας του.

Το υπόδειγμα ενός τέτοιου επαναστάτη ήταν ο Άρης Βελουχιώτης, ο οποίος έφερε και τα χαρίσματα του θεού, πέρα από το όνομα. Αντιστάθηκε, οργάνωσε, πολέμησε, συγκρότησε, νίκησε και δεν δίστασε να συνεχίσει όταν οι άλλοι σταμάτησαν. Δεν παρέδωσε τα όπλα στους αστούς, παρά τις αντιξοότητες και τις καταδίκες.

Κι αυτό το παράδειγμα ακολουθεί και η σύγχρονη ΔΗΑΡΙ στην ζοφερή εποχή του ΔΝΤ, με κύριο εκφραστή τον Γρηγόρη Ψαριανό. Μπορεί η κεντρική γραμμή του κόμματος να φαίνεται συμβιβασμένη, μα στις ρίζες της είναι άκρα σπαστική. Κι αν νομίζετε πως βρίσκεται τυχαία ο Γρηγόρης στην ΔΗΑΡΙ πλανάστε οικτρά. Ψ-Αριανός. Ψ-Αρειανός, ναι. Από την πλανητική σκόνη του Άρη, από την ευλογία του θεού και από την αγωνιστική κληρονομιά του Βελουχιώτη δημιουργήθηκε ο Ψ-Αρειανός. Το «ψ» φημολογείται πως μπήκε ως πρόθεμα για να τονίσει την αρρενωπότητα του, καθώς έχει διαπιστωθεί ότι έχει δύο χρωμοσώματα Ψ, απόδειξη και της μεταλλαγμένης διαπλανητικής του υπόστασης.

Συγκεντρώνει στο πρόσωπό του όλα εκείνα τα στοιχεία που πρέπει να έχει ένας ευρωγαλαξιαστής ριζοανανεωτής δημοκράτης αγωνιστής σήμερα. Που στοχεύει στον συμπαντικό κομμουνισμό -πάντα- και στόχο έχει να ανατρέψει τις πολιτικές του γαλαξιακού κεφαλαίου. Κι εμείς αυτό προσπαθούμε να κάνουμε, για την εκπλήρωση των προφητειών. Γι' αυτό παλεύουμε για την συντονισμένη μάχη σε όλους του πλανήτες, με πρωτοστάτες τον Άρη και την Γη.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΑΡΗΣ-ΤΕRRA, ΓΙΑ ΤΗΝ νπ-ΔΗΑΡΙ!

Το νομοτελειακό «4» και το μέλλον.

Σύντροφοι και συντρόφισσες,

Ως ποσαδιστές δε θα μπορούσαμε παρά να είμαστε με την αυθεντική και γνήσια, ποσαδική 4η Διεθνή, μετά τις τόσες και τόσες διεθνείς που διασπάστηκαν και ράγησαν εκατομμύρια καρδιές. Δεν θα περιέλθουμε τώρα σε μια προπαγανδιστική ρητορική τεχνική αναζήτησης της αιτιολόγησης, αντίθετα θα διυλήσουμε το ουσιαστικό μέρος του ζητήματος, το οποίο είναι ο αριθμός «4».

Κοιτώντας στην αρχή της κομμουνιστικής θεωρίας, δε μπορούμε παρά να αναγνωρίσουμε τον Κάρολο Μαρξ ως τον κυριότερο θεμελιωτή της. Το έργο του μεγάλο και θα μείνει αξιομνημόνευτο για όλες τις επόμενες γενιές. Πάντα επίκαιρο, πάντα αληθινό. Όμως ούτε εδώ θα επιχειρήσουμε μια προπαγανδιστική ρητορική τεχνική αναζήτησης της αιτιολόγησης, αντίθετα θα διυλήσουμε ξανα την ουσία του ζητήματος, κι αυτή είναι το επώνυμο «Μαρξ» που αποτελείται από τέσσερα γράμματα.

Φέτος βρισκόμαστε στο έτος 2010 και λίγοι μήνες μας χωρίζουν από το 2011. Η κρίση βαθαίνει όλο και περισσότερο, ο λαός οδηγείται στην εξαθλίωση και η διαγαλαξιακή ιμπεριαλιστική υπεραστική ελίτ έχει ξεκινήσει πόλεμο κατά των ζωών μας. Η θηλειά της εργατικής εκμετάλλευσης γίνεται κάθε μέρα που περνά πιο σφιχτή στο λαιμό κάθε εργάτη. Δεν είναι άδικο, λοιπόν, να πιστεύουμε πως σύντομα θα υπάρξει κοινωνική έκρηξη. Δεν θα αναλωθούμε πάλι σε μια προπαγανδιστική ρητορική τεχνική αναζήτησης της αιτιολόγησης, αντίθετα θα επαναδιυλήσουμε το ουσιαστικό μέρος του ζητήματος, το οποίο είναι πως το «σύντομα» μεταφράζεται στο έτος 2011. Και εφαρμόζοντας απλή αριθμολογία, 2+0+1+1=4.

Ακόμα, ας αναλύσουμε το πιο βασικό όλων, την λέξη «κομμουνισμός». Παρατηρούμε ότι αποτελείται από 12 γράμματα συνολικά, οπότε, αν λάβουμε υπ' όψιν τις τρεις προηγούμενες διεθνείς του, έχουμε 12/3=4. Μετά τις διαιρέσεις του παρελθόντος έχουμε τέσσερα εις το πηλίκον. Ενωτικό «4» (βλ. και 4η Διεθνή). Δε χρειάζεται να επαναλάβουμε πάλι αυτό για την προπαγανδιστική ρητορική, η ουσία είναι η ίδια.

Διαπιστώνουμε πως το «4» εμφανίζεται παντού. Μην πιστεύοντας σε υλιστικές συγκυρίες αλλά σε ιδεαλιστικούς πλανητικούς σχεδιασμούς και τετελεσμένα γεγονότα, δε μπορούμε να αγνοήσουμε την σημασία του αριθμού αυτού στην ωροσκοπική επιστήμη. «Οι άνθρωποι του 4 δεν πρέπει να υποτιμάνε τις δυνατότητές τους για να μην παραμείνουν φτωχοί και ταπεινοί και να μην δέχονται παθητικά την ρουτίνα». Ούτε το πεπρωμένο του, που είναι ξεκάθαρο: η ανατροπή, το τέλος της φτώχειας και το σπάσιμο των καπιταλιστικών στεγανών, προς έναν σοσιαλιστικό πλανήτη και έναν κομμουνιστικό γαλαξία. Μέχρι το τέλος του 2010 θα ζυμώνεται η οργή και θα συγκεντρώνεται η κοσμική κόκκινη ακτινοβολία, για να έρθει την πρώτη μέρα του 2011 η κομμουνιστική λύτρωση εξ ουρανού και εκ Γης ταυτόχρονα!

Πολλοί λένε για το 2012, για την συντέλεια του κόσμου, για την αλλαγή των πόλων και λοιπές ανυπόστατες εικασίες. Εμείς αποδεικνύουμε ότι όλοι αυτοί είναι αντιδραστικοί και προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν εμάς, τους προλετάριους της Γης, από την πραγματική χρονική στιγμή, όπου θα πάρουμε την τύχη στα χέρια μας. Τότε που θα εξαϋλώσουμε τους καπιταλιστές με τα laser που μας πούλησαν!

ΤΕΤΑΡΤΗ ΔΙΕΘΝΗΣ=ΜΑΡΞ=ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ=4=2011

Τι είναι και τι θέλει η νπ-ΔΗΑΡΙ.

Σύντροφοι, ζούμε ομολογουμένως σε χαλεπούς καιρούς. Οι κάτοικοι του πλανήτη Γη ποτίζονται καθημερινά με το πικρό "φάρμακο" του νεοφιλελευθερισμού ως δήθεν "θεραπεία" στην κρίση που διέρχεται το σύστημα, μα αποτέλεσμα δε βλέπουν. Στη χώρα μας, την Ελλάδα, βλέπουμε την αδυσώπητη καταστροφή του κοινωνικού κράτους από το κακό ΔΝΤ, που έχει κολλήσει τους συντρόφους του ΠΑΣΟΚ στον τοίχο και τους αναγκάζει να εφαρμόζουν όλο και πιο βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα,μέρα με τη μέρα. Πως απαντάνε σε αυτό οι μυωπικοί αριστεριστές του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ; Οι μεν περιχαρακωμένοι και δογματικοί όσο ποτέ, οι δε πλήρως υποταγμένοι σε γραφικά γκρουπούσκουλα, που όταν δεν προσεύχονται στον Στάλιν και δεν πίνουν μπουκάλια με αίμα, μιλάνε για τρόικες, κατοχές και ,το χειρότερο, για έξοδο από την Ευρωζώνη! Ο κόσμος παρ'όλα αυτά δε τρώει κουτόχορτο! Γνωρίζει οτι αυτή τη στιγμή χρειάζεται την ΕΕ περισσότερο από ποτέ! Ποιά πολιτική δύναμη όμως μπορεί να του προσφέρει αυτό που ψάχνει; Ποιά αριστερά με λίγα λόγια χρειάζεται αυτός ο τόπος;

Ο μεγάλος μας ηγέτης, Φώτης Κουβέλης,δίνει την απάντηση. «Θα εργαστούμε όλοι μαζί για μια ανθρώπινη και ανθρωποκεντρική κοινωνική αριστερά, μακριά από σκοτεινούς κομματικούς μηχανισμούς και αντιδημοκρατικά στεγανά, απομεινάρια ενός εφιαλτικού και οριστικά ξεπερασμένου παρελθόντος. Μια αριστερά με βασικούς πυλώνες της τον δημοκρατικό σοσιαλισμό, τον αριστερό ευρωπαϊσμό, την μεταρρυθμιστική στρατηγική και την οικολογική εγρήγορση.»

Είναι δυνατόν να μη γοητεύει τη νεολαία αυτή η ιδέα? Όχι δεν είναι. Και για αυτό πλήθος νέων στηρίζει με όλη του τη δύναμη την Δημοκρατική Αριστερά. Το ριζοσπαστικότερο κομμάτι της νεολαίας αυτής αποτελούμε εμείς, η νπ-ΔΗΑΡΙ (νεολαία ποσαδιστών Δημοκρατικής Αριστεράς). Το νπ-ΔΗΑΡΙ εξοπλισμένη με το κοφτερό ιδεολογικό όπλο που μας παρέδωσε ο Juan Posadas, προωθεί την ιδέα της διαγαλαξιακής πάλης μέσα από το πιο ελπιδοφόρο κομμάτι της ελληνικής αριστεράς, την Δημοκρατική Αριστερά.

Η αστική προπαγάνδα έχει τυφλώσει τόσο το ΚΚΕ, τον ΣΥΡΙΖΑ και τις λοιπές αριστερίστικες δυνάμεις που δεν μπορούν να δεχτούν την ύπαρξη των συντρόφων εξωγήινων. Την αμφισβητούν ως μεταφυσική (άκουσον άκουσον) και μας κατηγορούν για αισχρό ιδεαλισμό! Δε περιμέναμε τίποτα λιγότερο από τους αιμοδιψείς αυτούς δολοφόνους! Η επίθεση τους δε θα μας λυγίσει και θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για έναν ριζοσπαστικό κεϋνσιανό συμβιβασμό, για μια ευρωκεντρική ισχυρή οικονομία και για την παλινόρθωση του κοινωνικού κράτους μέσω προοδευτικών μεταρρυθμίσεων. Όλα αυτά αποτελούν προπομπό της σοσιαλιστικής κοινωνίας που οραματιζόμαστε και θα φέρουν σύντομα οι σύντροφοι εξωγήινοι, αφού εμείς δημιουργήσουμε τις κατάλληλες συνθήκες.

                           O Φώτης Κουβέλης με συντρόφους από το διάστημα.

Ο Φώτης Κουβέλης διακατέχεται από απαράμιλλη διορατικότητα και είναι ο μόνος που βλέπει πίσω από τα αστικά ψέμματα. Ήδη στο κόμμα μας βρίσκονται μεγάλα διαγαλαξιακά στελέχη που δίνουν νέα φόντα στους κοινωνικούς αγώνες, όπως ο Γρηγόρης Ψ-αριανός (σύμπτωση;) και ο Ν.Τσούκαλης (γνωστός και ως Τσουκάλιεν). Η λαμπρή προοπτική της Δημοκρατικής Αριστεράς είναι αδιαμφισβήτητη! Το μέλλον είναι κάπου εκεί έξω!

νπ-ΔΗΑΡΙ